would rather be there
Τα καλώδια
Στο σπίτι οι καλύτεροι μου φίλοι είναι τα καλώδια. Σαν φίδια μακρόσυρτα τα βλέπεις να ξεκουράζονται χάμω σε κάθε γωνιά των δωματίων.
Τα βλέπω να μου τυλίγουν τα πόδια, τα χέρια και το λαιμό και να με σφίγγουν τόσο δυνατά, τάχα για να μου δείξουν πως μ’αγαπάνε.
Τα κατηγορείς;
Μα γιατί έτσι δεν έκανες και εσύ; Αλλιώς το ονόμαζες, βέβαια και εμένα δε με πείραζε, μπα όχι δεν έμοιαζε, τουλάχιστον, να με πειράζει. Καμιά φορά σου έλεγα “ναι για λίγο καυλώνω”.
Και τότε ‘έπαιρνα τα καλώδια για να τα ευχαριστήσω και τα έβαζα στην τρύπα που τους ταιριάζει για να ολοκληρωθούν, να νιώσουν ηδονή, και αυτά μαζί με εμένα, και ας μη καταλαβαίναμε ότι ήμασταν σκλάβοι συσκευών.
Βουβή τηλεόραση, βουβα μυαλα, βουβοι άνθρωποι.
Σας σιχάθηκα.
Μεινετε στην καλοφτιαχμενη ησυχια σας.
Μην ακουτε, μην κοιτατε, μην μυριζετε, μην ακουμπατε.
Απενεργοποιηστε ολες τις αισθήσεις σας και βουλιαξτε στο απολυτο τρομακτικο κενο σας.
Αλλα μη μη σας παρακαλώ, μη μας στερησετε την ευχαρίστηση του να νιωθουμε και να εκφραζουμε την ενέργεια που πηγαζει απ το μυαλο και το κορμι μας.
Οσο ελκυστική θα’ναι για σας η ησυχία, τόσο επαναστατικα ομορφη θα ναι για μας η ανησυχία και η εκφραση του καθε ενος συναισθηματος μας.
More chaotic, no relief
I’ll describe the way I feel
Weeping wounds that never heal
Can the savior be for real
Or are you just my seventh seal?
Στριμωχτά
Στενεύει ο χώρος που
δεν πιάνεις στη ζωή μου
κλείνω το σπίτι και
κοιμάμαι στρωματσάδα.
